Eğitim uğraşının hedefi olan davranış, bireyin kişisel  özellikleri ve çevre değişkenliklerinin etkileşimiyle oluşur  (Gage and Berliner,  1984: 273; Tanner and Tanner,  1987:  132). Bireyin bir davranışa "yapabilir" olarak hazır  olması,  o davranışın her zaman her yerde görülebileceği anlamına gelmez. Uygun davranış ancak uygun şartlarda gerçekleşir. Uygun çevre sağlamak şartıyla, değiştirilemeyecek davranış olmadığı söylenebilir.

İlgi, gereksinim, tutum, beklenti, isteklendirme kişiyi davranışa iten güçlerle ilgili kavramlardır.  Bunlar bireyin çevresinden kaynaklanan,  sorun  olduklarında  da çözümleri büyük ölçüde çevrede olan durumlardır. Çevre-davranış ilişkisinin bu yanı, öğretmenin çevreyi temel  kaygı olarak alması gerektiğinin başka bir kanıtı olarak gözetilmelidir.